Welkom in mijn leven!

Zet de deur op een kier en steek je nieuwsgierige neus maar binnen...

Je zal kennismaken met een persoon zoals een ander die echter gebukt gaat onder een zware last. Hierover wil ik jullie graag wat meer vertellen. Niet enkel om jullie nieuwsgierigheid te verzagdigen, maar ook om mijn zorgen te geleiden op een positieve manier. Ik vertel deze namelijk niet aan ieder ander, maar hield mijn problematiek in het verleden eerder voor mezelf. Een eerste keer maakt het steeds moeilijker. Feedback is dan ook steeds welkom.  

Bij mijn verwelkoming wil ik jullie graag het volgende meegeven aan de hand van een eenvoudige opdracht. Ga naar YouTube en geef de term blackbird in. Deze zoekopdracht zal je twee versies van het lied opleveren. Ofwel kies je voor de originele versie van The Beatles ofwel, als je wat vertrouwd bent met de covers van de GLee cast, opteer je voor de Glee cover. Laat het lied afspelen en laat je meevoeren de de prachtige metaforische lyrics.

Blackbird singing in the dead of night
Take these broken wings and learn to fly
All your life
You were only waiting for this moment to arise

Blackbird singing in the dead of night
Take these sunken eyes and learn to see
all your life
you were only waiting for this moment to be free

Blackbird fly, Blackbird fly
Into the light of the dark black night.

Blackbird singing in the dead of night
Take these broken wings and learn to fly
All your life
You were only waiting for this moment to arise

Blackbird fly, Blackbird fly
Into the light of the dark black night.

All your life
You were only waiting for this moment to arise
You were only waiting for this moment to arise
You were only waiting for this moment to arise

Doen deze lyrics je niet nadenken over het vallen en opstaan in je leven? Mij wel, althans.

Ondanks de littekens die je tekenen, is het onze taak te leren opstaan na elke val. Maar hoe doe je dit? Dit is de vraag. Hoe verwerk je de dagelijkse zorgen waarmee je wordt geconfronteerd? Voor mij vormt schrijven een antwoord op deze vraag. Op deze blog zal ik dan ook tal van zwarte gedachten neerschrijven. Enkel en alleen om hun beïnvloedende stem te dempen. Hierbij moet ik wel waarschuwen voor een eventueel trigger alarm. De zaken die ik neerpen zullen namelijk geen rozegeur en maneschijn behandelen, maar eerder de duistere kant van het leven. Ik waarschuw eventuele lezers met gelijkaardige problemen om te vermijden dat zij in hetzelfde net van verdriet verstrikt raken. Dit wens ik namelijk niemand toe.

Try to defy gravity!

 Blackbird 

 

Trying my best

Trying to make it work...

Zonder hem...

Ik wil hem terug in mijn leven. Mijn leven is een als een onsamenhangende, inhoudloze regel tekst zonder hem, één die het niet waard is uitgesproken te worden. Ik wil echter verandering zien en wat zin toevoegen aan mijn leven. Dit lijkt echter een onbegonnen werk. Zonder hem althans.

Cry for help

Help me! I'm drowning!

Negativity

Ik ben me voortdurend bewust van de innerlijke en uiterlijke lelijkheid die ik uitstraal. Steeds wordt dit bewustzijn sterker. Hoelang zal ik dit nog kunnen dragen. Mijn draagkracht leek even groter geworden te zijn. Mijn rug leek het niet langer te begeven onder die vele lasten. Die ene druppel echter deed de emmer overlopen zodat de draagkracht ineens slonk en mijn rug het begaf. Ik besef dat ik met mijn lach mijn problemen probeerde weg te duwen. Ik verdrong ze. Lachte ze weg. Maar zo werkt het helaas niet. Ik kan de race niet winnen. Ik moet mijn lasten in handen nemen en ze onder ogen zien. Dit blijkt echter zo moeilijk. Mijn OCD controleert mijn handelingen. Mijn zelfbeeld onderdrukt mijn geluk. En mijn suïcide gedachten vormen een mooie, rode strik rond het geheel.

Ik zal proberen me opnieuw te focussen op de echte waarden in het leven en me dan ook toeleggen op het geloof, de essentie van het leven, de wetten van God proberen na te leven om op die manier het pure geluk te ervaren, eenvoud. Hiertoe zie ik mezelf op de dag van vandaag echter niet in staat. Ik zie mezelf nog steeds als een monster, een slecht mens. Door en door zwart binnenin. Kan ik ooit puur geluk ervaren zonder hierover mijn twijfels te moeten hebben? Zonder me hierover een schuldgevoel te moeten aanpraten? Ik vrees van niet. Ik verdien namelijk geen geluk. Ik bezorg mijn geliefden last, zelden schenk ik hen een dankbare lach. Ik ben nochtans zo dankbaar voor hun zorgen en liefde. Mijn familie is me zo dierbaar. Ze staan achter me. Trotseren samen met me regen en wind. Toch kan ik mijn dankbaarheid naar hen toe niet uiten. Maakt dit geen slecht mens van me? Ik dacht van wel. Misschien kan ik daarom wel geen contact maken met de essentie van het geloof. God kan me niet als een dochter beschouwen. Hij moet me van zich afsluiten. Ik ben namelijk de negativiteit zelve... 

Why worry?

The problem is not the problem. The problem is your attitude about the problem!

Pain

It's over between us.

Loathing

 "And I saw my reflection in a lake and I waited for it to freeze a little bit so I could break it with my boot.”  

Waarom nog?

De energie vloeit uit mijn lichaam. Langzaam maar zeker raak ik de moed kwijt. De angst speelt me zo hard parten. Op elk vlak.

Alles voor hem

Het is genoeg geweest. Mijn negatieve instelling moet verdwijnen. Ik wil mijn leven in handen nemen. Ja, er zullen zich zeker putten in mijn pad bevinden. De mogelijkheid dat ik mijn voet verzwik en struikel, bestaat dus nog steeds. Deze angst mag me echter niet langer tegenhouden. Zelfmoord mag geen alternatief zijn. Als ik val, moet ik mijn krachten samenrapen om opnieuw op te staan en verder te gaan. Ik mag me niet steeds laten ontmoedigen door die ene fout. Ik moet weten dat de zon steeds aanwezig is, ook al gaat deze nog schuil achter enkele wolken. Momenteel beleef ik mijn dagen hand ik hand met de persoon voor wie elke cel die mijn lichaam vervolledigt een ondoorgrondelijke liefde koestert. Ik wil deze persoon niet kwijtspelen door mijn angst voor de putten en oneffenheden op mijn pad. Als ik met de instelling waaraan ik me nu vasthoud verder ga, staat dit te gebeuren. Ik wil dit koste wat kost voorkomen. Ik hou van hem. Ik wil geen last voor hem zijn. Ik wil de persoon zijn die hem doet lachen. Momenteel is dit niet de realiteit. Hopelijk kan dit het wel worden. Er moet verandering komen. Dit besef ik maar al te goed. Wat ik ook besef is dat deze verandering niet op één, twee, drie geklaard zal zijn. Daaraan zal gewerkt moeten worden. Ik heb het er voor over. Alles. Alles voor hem.

true

Kan ik mezelf nog harder haten? Ik hoop van wel....

 

awakening fire

“The best love is the kind that awakens the soul and makes us reach for more, that plants a fire in our hearts and brings peace to our minds. And that's what you've given me. That's what I hope to give you forever”  

Honnepon

“How do you spell 'love'?" - Piglet
"You don't spell it...you feel it." - Pooh”
A.A. Milne

de hel

Het schoolwerk blijft zo moeilijk. De dwang remt me af in het lezen van elke letter, elk woord, elke zin. Het is onleefbaar op deze manier. Ik wil zo graag mijn middelbaar afronden... Maar op dit moment lijk ik het pad dat naar het licht leidt niet te vinden. De angst controleert mijn gedachten. Is het mogelijk dat ik ooit in staat ben de controle over te nemen?

De eerste kus

Hij heeft me gekust. Een vurige warmte stroomde door mijn aderen. Ik wilde hem een vraag stellen en keerde daarvoor mijn gezicht naar hem toe. Hij concentreerde zich echter niet op mijn vraag. Zijn lippen drukten tegen de mijne. De kus hield niet lang aan. Ik onderbrak hem. Uit onzekerheid. Ik wist niet hoe me te gedragen hierbij, wist niet welke handelingen ik moest stellen. Toch vroeg ik of ik hem opnieuw kon kussen. Dit bevestigde hij. Nog steeds werd ik tegengehouden door mijn onzekerheid. Toch was er ook aangenaam gevoel aanwezig. Een intens gevoel. Men noemt het liefde, denk ik.

onzekere vreugde

Het is definitief...We hebben een relatie...

zucht

Mijn gevoelens voor hem zijn zo sterk... Ik zie hem echt graag. Hij beweert dit ook. Maar het lukt me niet om dit te plaatsen.

Op

De gevoelens die ik koester houden me in een waas van depressie gevangen. Mijn zicht is troebel. Alles lijkt zo verdwaasd. Het enige lichtpuntje dat me recht houdt, is het contact met B. Hij lijkt de enige te zijn die mijn zelfhaat serieus lijkt te nemen en niet als een pubergril beschouwt. Hij luistert naar mijn verhaal zonder te oordelen. Hij geeft me uitzichten, geeft me hoop op verandering. Mijn leefgroep doet dit echter niet. Zij lijken niet in te zien hoe veel energie deze gedachten en gevoelens van me vergen, hoe zwaar ze op me wegen. Ze slorpen alle energie uit mijn lichaam, ontnemen me mijn levenslust. De gevoelens van haat ten opzichte van mezelf wijken geen seconde, worden enkel maar opnieuw aangewakkerd en versterkt. Ik weet niet hoelang ik het leven met mezelf nog zal volhouden, nog zal aankunnen. De drang naar die ene makkelijke oplossing is zo sterk. Ik kan niet meer.

Lang niet...

Niemand lijkt de radeloosheid die me in zijn klauwen houdt, serieus te nemen. Niemand lijkt in staat woorden over zijn lippen te laten rollen die voor mij enige hulp betekenen. Niemand lijkt de vinger op de wonde te kunnen leggen. Behalve B.. Nadat ik gisteren radeloos en volledig overstuur de afdeling was buitengestormd, heeft hij me gebeld. Hij heeft me wat tot rust kunnen brengen. Jammer genoeg was ook hij enkel in staat om de scherpe pieken van de gevoelens waaronder ik lijd wat af te stompen. Vandaag sneden de pieken dan ook als vlijmscherpe messen mijn hart open en zorgden voor een onstelpbaar gebloed. Ik zie geen uitweg meer. Elke hersencel in mijn hoofd schreeuwt onophoudelijk "Ik wil sterven!". Kan niemand me het bordje exit aanduiden of me vertellen dat het kleur opnieuw in mijn leven zal verschijnen? Ik ben moe gestreden. De drang naar automutilatie blijft aanhouden en wordt steeds sterker. Ik moet een uitweg zien te vinden. Had ik werkelijk in mijn hoofd geprent dat wanneer ik opgenomen zou zijn mijn problemen als sneeuw voor de zon zouden verdwijnen? Ik had hierop gehoopt. Maar dat blijkt zeker niet zo te zijn. Lang niet...

Geen energie

Het voelt echt niet goed om nog meer mijn best te moeten doen dan ik al deed. De tranen wellen op bij elke hap eten die ik neem. De gedachte dat ik straks zal moeten overgeven speelt namelijk constant door mijn hoofd. Ik kan niet meer. Mijn fut ben ik kwijt gespeeld. De motivatie om betere uitzichten te krijgen is er nog, maar de energie is zoek.

de mokerslag

"Je bent niet goed bezig..." klinkt het uit de mond van de begeleiding. Deze woorden komen als een hamer op mijn hoofd terecht. Ik doe nochtans echt mijn best...